Hoi Kees

Schavuit deez

Hoi Kees,

Ja, mooi hè, dat woord schavuit. Ik heb het na jouw dringende advies onmiddellijk doorgegeven aan de redactie van de Taalstaat in een poging het woord schavuit te laten opnemen in het Grote Vergeetwoordenboek. Helaas heb ik (nog) geen bericht gekregen van de KRO/NCRV, dat Nelleke Noordervliet, schrijfster/historica/kenner moderne letterkunde, het eveneens behaagt dit woord voor eeuwig te omarmen. Maar wie weet, de tijd is geduldig.

 

Ik ben wel van de wiedeweerga in mijn nimmer weggedane boeken uit vervlogen tijden gedoken. Uit een tijd dat er nog maar sporadisch Engelse voetbaltermen werden gebruikt, uit een tijd dat ordinaire ‘trappers’ nog liefdevol als ‘kicksen’ werden aangeduid. Ik pakte fluks ‘De avonturen van KICK WILSTRA, de wonder-midvoor, deel 2’ uit de boekenkast. Bij wijze van spreken dan, want ik heb een groot deel van mijn cultureel erfgoed in dozen opgeslagen, aangezien er zich in de naaste toekomst weleens een verhuizing kan voordoen. En welk woord zien we daar op pagina 51, als Kick en zijn strijdmakker Jan na een heroïsche WK-finale ternauwernood aan een vliegtuigramp in Brazilië ontsnappen? Juist, ja, goed geraden. Wie wat bewaart heeft wat, zei mijn moeder zaliger terecht. Zie de afbeelding bij mijn brief.

Toen ik toch lekker bezig was met het lezen van oude jeugdlectuur - je begrijpt dat het mij destijds ook al om de tekst en niet de plaatjes ging - belandde ik bij deel 13 van KICK WILSTRA, het geesteskind van Henk Sprenger. Dat deel luidt: ‘Avonturen op canvas, grasmat en beton’. Want Kick Wilstra - voor de HTC-jongelui en de dames, eh... de niet-kenners onder ons: hij is een stripheld met de koptechniek van Kick Smit, de sierlijke stijl van Faas Wilkes en het spelinzicht (en de kuif) van Abe Lenstra - is niet alleen een artiest met de lederen knikker, hij staat eveneens z’n mannetje in de boksring, zoals de titel belooft. En de familie Wilstra is - Kick met vrouw Jannie en zoons Rob en Rudi (dat krijg je als je inmiddels bij deel 13 bent beland) - ook al door het autoracevirus aangetast. Zij vuren op vakantie in Italië gezamenlijk de beroemde crack Durando aan, zeg maar een van de illustere voorgangers van onze Max. Nou ja gezamenlijk, dat wil zeggen dat het vijftien ronden voor het einde van de race voor Jannie natuurlijk allemaal veel te spannend wordt en ze zo lang maar in het restaurant gaat zitten. En zoals het vaak met uitmuntende, goede en ook wel minder goede voetballers gaat, voelt Kick zich eveneens aangetrokken tot het edele tennisspel. Hij geniet in hetzelfde Italië van de daverende kunstjes van Matteo, wie kent hem niet? ‘Onze nieuwe kampioen’ hoor je vanaf de tribunes roepen.

Ooit dachten wíj - en zeker in onze stoutste dromen - dat we het wellicht ook zo ver zouden schoppen in deze sport. Dat is ons inderdaad in het verleden weleens overkomen, kampioen worden. Maar dan wel enkel in ploegverband. Dat is natuurlijk ook een gave die niet iedereen bezit: een kwestie van het uitkiezen van de juiste maten of zo je wilt partners. Dat opmerkelijke talent hadden we en dat leverde overwinningen op. Maar... hoe lang is dat godbetert al geleden? En mogen we daar nu nog een beetje op kicken?

Groeten,

Gerard.

Hoi Kees, dag Gerard Overzicht