Nazit

Goede Gerard,

Het is een vreemd gevoel, ik moet het toegeven, maar ik aarzel.  Niet over het al of niet schrijven van een brief, niet over het al of niet toejuichen van het maandagavond-gewoon-voor-iedereen-initiatief, niet over het al of niet loslaten van  tradities. Nee ik aarzel over de toon van mijn antwoord op jouw vorige epistel. Het rood op mijn koontjes wordt weliswaar enigermate gedempt door een baard, maar belicht toch nog altijd een beetje het scherm van de laptop. En dit rood is ontstaan door jouw beschrijving van het waarom van de geluiddempende maatregelen in de kantine. Het vlijt me en daarom geloof ik er ook geen woord van. Anderzijds ben ik natuurlijk wel nieuwsgierig naar het effect van deze dwarse lawaaislorpers.

Het zal er dit jaar, zonder al teveel tegenslag, dus ook wel van komen, dat ik het aan den lijve kom ondervinden. Natuurlijk wel pas als ik weer kan zitten, dat wil zeggen: als al die veren uit het zitvlak en tussenliggende terrein zijn verwijderd. Schrik maar niet, dat verwijderen doe ik zelf.
Logisch is dat ik dan opteer voor een moment, dat leden van alle kunnen en mengvormen daarvan de edele tennissport en de volgens jou nog edeler nazit bedrijven. Die gelegenheid gaat zich –mede door jouw initiatief- zeker voordoen. Ik houd mezelf zowel op de hoogte als klaar voor actie.

En als we het over nazit hebben, dan schiet de borrel van begin dit jaar bij Brasserie Oer onmiddellijk in mijn gedachten. Een groep mensen die elkaar graag even een goed jaar wensen, niks bijzonders, en die op een of andere manier allemaal uit het HTC-nest voortkomen. Samen in een team gezeten, samen een toernooi gespeeld, samen op reis geweest (omdat ze samen in een team gezeten hebben of samen een toernooi hebben gespeeld), samen op Solexen door Zuid Drenthe gecrosst, samen met een geit over de Dwingelderhei gedwaald, samen Wolvega onveilig gemaakt, samen een briewisseling onderhouden en zo meer. Je ziet elkaar in sommige gevallen sporadisch, soms regelmatig, maar de sfeer blijft op z’n zachtst gezegd de moeite waard. Een nazit van vaak jaren bezig zijn rond het gravel, kunstgras of welke baansoort dan ook. Ik onderschrijf de waardering die jij een goede nazit toedicht.
Dus een nazit kan een goed begin van een nieuwe periode zijn en als ik de wereld om mij heen zie, denk ik dat we heel wat nazit kunnen gebruiken.
Maar die visie schijnt er bij te horen bij oude mannetjes. 

Hartelijke groet, 

kees

Nieuws overzicht