Het spul is nu van ons

Tekst Gerard Veerkamp. Foto’s idem en Esmee Molenbuur

Ja, daar staat u wellicht van te kijken, van die kop boven dit artikel. Welk spul mag dan nu van ons zijn? Wie zich die vraag stelt, heeft vrijdag 16 juli even niet goed opgelet en/of was geen oog- en oorgetuige van de korte, maar krachtige toespraak van HTC-voorzitter Ruud van der Laan. Want op dat moment droeg hij de terrasoverkapping en het nieuwe materiaalonderkomen op ons tennispark officieel over aan de vereniging. Om precies te zijn aan de leden, die zoals wellicht niet bij iedereen bekend, het hoogste orgaan vormen, dat de Havelter Tennisclub kent.

De overkapping en het materiaalhok staan er aan de Binnenesweg al een tijdje mooi te wezen, maar het bestuur wachtte op een goed moment om de verfraaiing van het tenniscomplex extra onder de aandacht van volk en vaderland te brengen. De voorzitter  maakte tevens van de gelegenheid gebruik te memoreren, dat saamhorigheid, samenwerking, clubliefde, verbondenheid - ik zeg het voor deze gelegenheid maar in wat gedragen bewoordingen - tot zoiets moois hebben geleid. En hij bedankte alle vrijwilligers die in het afgelopen half jaar hun steentje hebben bijgedragen aan de opknapbeurt van het complex. In het bijzonder de drie HTC’ers, die de vaste kern van de klusploeg vormden, te weten Roelof Kassies, Hylke de Graaf en Berry Buitelaar. Honderden uren waren ze op ons park te vinden om de bouwplannen te verwezenlijken. Er waren periodes bij, dat hun huisgenoten wellicht verzuchtten, dat hun bed nog net niet op het tennispark stond.

Toernooifestijn
Die officiële overdracht en Ruuds dankwoordje vonden plaats tijdens een toernooifestijn in de derde week van juli. Het jaarlijkse Open Toernooi kon deze zomer wederom vanwege coronamaatregelen niet doorgaan. Dus bedacht de toernooicommissie dat het hoog tijd werd voor twee ‘eigen’ toernooitjes. Alle seniorleden konden meedoen aan een tweedaags dubbeltoernooi (vrijdagavond en zaterdagmiddag), terwijl de nog wat ouderen zich die zaterdagmorgen in het zweet mochten werken. Voor dat laatste evenement hadden zich tien HTC’ers opgegeven, die onder leiding van toernooibaas Geert Lanjouw drie partijtjes op de mat legden. Daarbij ging de eerste prijs naar Yvon Gootjes, die het beste puntensaldo bij elkaar had geslagen. De organisatie had dit kennelijk niet voorzien, want Yvon ging met een fles jenever - niet haar favoriete drankje - naar huis. Maar niet getreurd. Ze meldde opgewekt dat zij in haar omgeving iemand daar heel blij mee ging maken. Deelnemer Max Joore bedankte Geert Lanjouw op originele wijze voor zijn werkzaamheden, zette hem met een attentie even op het verkeerde been (hoe dat precies zit: vraag het Max en/of Geert zelf maar) en overhandigde hem een gepast drankje.

 

De 35 deelnemers aan het andere toernooi hadden toen al de avond tevoren twee wedstrijden achter de kiezen en - zoals eerder gemeld - dat toespraakje van voorzitter Van der Laan. Voordat ze aan een afsluitende reeks van nog eens drie potjes begonnen, hadden ze kunnen genieten van een prima lunchmaaltijd, gezamenlijk genuttigd met die wat oudere leden. HTC beschikt dan wel niet over een ‘weldoener’ à la Sywert van Lienden (lees vooral zometeen nog even de laatstverschenen column van Kees op deze site!), onze eigen sponsor- en kantinecommissie slagen er zelf wel in om zo’n maaltijd gratis aan de leden aan te bieden. Met dank aan plaatselijke ondernemers als bakker Strampel (voor de broodjes), slager Van Dalen (vleesbeleg) en grootgrutter ABE Brouwer (kaas, (karne)melk). Terwijl ook het gevolg van huiselijke arbeid (verschillende soorten soep) niet te versmaden was. 

Zomerkoninkjes
Omdat de verkiezing van de inmiddels roemruchte Winterkoning(in) tijdens de tennisoverwintering ook dit jaar niet kon plaatsvinden, bedacht de toernooicommissie in al haar creativiteit, dat ze de winnaars van het tweedaagse toernooi maar eens met een alternatieve titel moesten belonen. Wie werden uiteindelijk de officieuze Zomerkoninkjes (m/v) van 2021?
Zoals altijd was het ook nu weer een verrassing voor de deelnemers wie die eer zou opstrijken en de prijs in de tennistas mocht stoppen. Alexander van Dijk verwoordde het namens de commissie ongeveer alsvolgt: ‘We hebben niet alleen inzet en doorzettingsvermogen als leidraad genomen. Maar gezien de warme weersomstandigheden van de zaterdagmiddag hebben we met onze keuze vooral de conditie van de tennissers zwaar laten meewegen: de mensen die de meeste games hebben gespeeld (gewonnen of verloren, maakt niet uit) zijn de winnaars. 

 

Beetje dom
Bij de vrouwen stak Marinet de Goede met kop en schouders boven haar collega’s uit, hoewel dat letterlijk best een probleem is. In het geval van de mannen liep de prijsuitreiking wat stroever. Meine Spitse was de glorieuze winnaar, maar hij was net voor de prijsuitreiking naar huis vertrokken om daar onder de douche weer enigszins op krachten te komen. ‘Beetje dom’ natuurlijk zou een prominent landgenote als commentaar geven. Ook volop pech voor nummer twee, Arne Lanjouw. Hij was als lid van de toernooicommissie op de hoogte van de selectiecriteria. Voorkennis wordt altijd bestraft, zoals zijn medecommissieleden streng doch rechtvaardig oordeelden. Nu viel John Naberman, een van onze nieuwere leden - eervol als derde geëindigd - met zijn neus in de boter. En nam drank en bijbehorende glazen verbaasd maar dankbaar in ontvangst.

 

Het bleef overigens, in tegenstelling tot  vroegere HTC-evenementen niet lang onrustig op het tenniscomplex. Het tweedaagse festijn werd afgesloten n het Knooppunt, waar naar schatting zo’n veertig tennissers en aanhang een maaltijd verorberden. Maar ook in die lokaliteit gold natuurlijk, gezien de overheidsmaatregelen, dat om 24.00 uur de tent voor de HTC’ers dichtging.

Tot slot een veelgehoorde kreet: volgend jaar weer?

Komende activiteiten Overzicht