Levende legende

Hoi Kees,

 

Even geen tennisonderwerp deze keer. Alles moet wijken voor dat uitzonderlijke nieuwsfeit van vorige week: Johan Cruijff heeft longkanker. Net zoals vele duizenden landgenoten. Uitermate vervelend voor hem/hen en zijn/hun naasten. Maar Cruijff is een Bekende Nederlander. Omdat hij ‘s lands beste voetballer ooit is. Omdat hij als trainer/coach eveneens succesvol was. En omdat hij nog steeds onnavolgbaar is als groot filosofisch denker. Hij is bij leven al een legende, sterker nog is door velen al heilig verklaard. 

Hij is en wordt onderzocht in zijn woonplaats Barcelona, waar hij nog steeds door het leven gaat als De Verlosser, El Salvador, van de plaatselijke voetbalgigant als opponent van Real Madrid. Niemand - wellicht Cruijff zelf en/of zijn artsen uitgezonderd - weet hoe ernstig zijn ziekte is en of de kanker met succes kan worden bestreden. Ik hoop voor hem en trouwens voor iedereen die ernstig ziek is, dat-ie naar behoren geneest.

Vervolgens ga ik me wel vreselijk storen aan al die mensen, die op allerlei manieren aandacht schenken aan het feit, dat Cruijff ziek is. Er is bij mijn weten geen medium dat niet - vaak uitgebreid - heeft stilgestaan met dit nieuwsfeit. Dagenlang was er wel een item in krant, op radio of tv over de 68-jarige Nederlandse Barcelonees. En vele (oud-)collega’s op spelers- en trainersgebied moesten hem zonodig via de zogeheten sociale media (Twitter, Facebook enz.) een hart onder de riem te steken. Teksten als ‘je bent altijd al een vechter geweest, nu ook’! werden de wereld ingeslingerd. Ik verdenk velen ervan niet zozeer in eerste instantie Cruijff te willen ondersteunen maar veeleer de wereld kenbaar te maken dat zij er zelf ook nog zijn!

Nog bonter maken de supporters op de tribunes van de Nederlandse voetbalvelden het. Spontaan gaan zij allemaal klappen in de veertiende minuut van een eredivisiewedstrijd. ‘Een kippenvelmoment’ zoals de opgewonden radioverslaggever bij Feyenoord-AZ die minuut omschrijft. Want ja, Cruijff droeg in een groot deel van zijn voetballoopbaan dat nummer op zijn rug en broek. Overigens liep hij eerst rond met nummer 9, precies zoals het hoort als je spits bent in een elftal. Dat weten velen niet eens.

Een vorm van gezamenlijk eerbetoon, respect, steun, rouw, dat in de afgelopen decennia bespottelijk vormen heeft aangenomen. Dat gebeurt dan door soms dezelfde mensen, die tijdens andere wedstrijden de meest walgelijke teksten uit hun mond laten rollen. Of die zich luidruchtig roeren, schelden of zich zelfs ronduit racistisch opstellen als een gemeentebestuur wil peilen of er wellicht in hun woonplaats plek is voor mensen die vluchten voor oorlog, honger, ziekte of dakloosheid.

Een gekke wereld is het. Eenzelfde wereld waarin Champions League-voetballers op het veld rondlopen met een armband met het woord RESPECT en er vervolgens niet voor terugdeinzen hun tegenstanders onder te schoffelen, een elleboog- of kopstoot te bezorgen of anderszins uit de wedstrijd te spelen. Als al die (oud-)voetballers, trainers en aanhangers nou eens een stevige gift doen aan KWF Kankerbestrijding, dan wil ik ook wel gaan klappen. Daar hoeven anderen overigens geen getuige van te zijn. En dan zal ik me niet meer storen als zij dat ook massaal op afspraak doen.

Groeten,

Gerard.

Hoi Kees, dag Gerard overzicht